نرگسی ها ...

چه باک از هجوم درختان آهنی این جنگل سرد و خاکستری که بامدادان را جز پریشان حالی،ثمری ندادند ؛

و چه داد از بحر مواج به هوس نان در خاطر این دیوسیرتان،که جز بدرنگ جفا زدن بر این نگار جهانی،هیچ سخنی به میان ندارند ؛

آن هنگام که می یابم اعتبارم را،پیاله به پیاله،مست و مدهوش از هم آغوشی مقدس و عطرآگین سپید و زردی این نرگسی ها ...

تا مگر به جوشش این می ،حرامی این فصل ها بشویم و شوریده حالی ایام را مرهمی کنم ..                                                                                * یا حق *

 

                                         آن روز بارانی ...

 


/ 5 نظر / 14 بازدید
شیرین

یک کف دست آسمان، یک باران اسیدی ، چند شاخه نرگس من از سطح سیمانی قرن می ترسم...

برهما ماهایانا

اگر در درون خیمه تنهایی تان احساس خستگی و کسالت می کنید بدانید که هر چقدر دیوار ها بلند باشند آسمان از آن بلند تر است

غزل

چه پارادوکس دلنشینی! همنشینی نرگس و آهنها و جستجوی آرامشی هرچند اندک در این عصر آهنی!