باران، آب ...

ببار ای باران

ببار بر خفقان این شب های همچون سرمه چشمان یار ...

ببار

که آب ،تنها ودیعه ی این هامون بود بر آن ربیع ناگسستنی ...

دریغا

زان نازک خیالی ها، توبه شکستن های دل که به طنازی های نسیم در زلفان یار طی شد ؛

و کنون روا نباشد به تاراج رود در گذر این باد مشوش خزانی ...

ببار ای باران

تا بغض این جنون بشکند و بر این دیده که در حسرت نگاه مینایی آسمان خشکیده، مرهمی شود

ببار

و تطهیری باش بر این گناه کرده که ...

 

                                                              * یا حق *

/ 15 نظر / 20 بازدید
نمایش نظرات قبلی
کتایون

کاش این صفحه سیاه نبود!شعر مثل همیشه زیبا بود

رعنا

آخ اگه باروون بزنه...

شيرين

آره بارون ميومد، خوب يادمه!

ساقی

سلام ربیع نا گسستنی یعنی چه؟ ودرست گفتید ... درونیه تمام گمشده ها.... [گل]

حباب

خیلی وقت پیش باید که می بارید!

نسیم

برای بارانی که نمی بارد برای برکتی که نمی دارد برای هرچه دلت سوخت آه واره کافی نیست...

سمیرا

ببار باران تا شاید تو ارومم کنییییییییییییییییی

باران

از این شب های بی پایان، چه می خواهم به جز باران که جای پای حسرت را بشوید از سر راهم نگاه پنجره رو به کویر آرزوهایم و تنها غنچه ای در قلب سنگ این کویر انگار روییده... به رنگ آتشی سوزان تر از هرم نفسهایت، دریغ از لکه ای ابری که باران را به رسم عاشقی بر دامن این خاک بنشاند نه همدردی، نه دلسوزی، نه حتی یاد دیروزی... هوا تلخ و هوس شیرین به یاد آنهمه شبگردی دیرین، میان کوچه های سرد پاییزی تو آیا آسمان امشب برایم اشک می ریزی؟