عصيان مطلق




 

                  

 


۸ شهریور ۱۳۸۳

زمزمه ای.....

می بینم صورتم را توی آینه

                                      با لبی خسته می پرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی می خواهد

                                      او به من یا من به او خیره شدم

باورم نمی شود هر چه را می بینم

                                      چشم هایم را یک لحظه روی هم می گذارم

به خودم می گویم که این صورتک را

                                      می توانم از صورتم بردارم

می کشم دستم را روی صورتم

                                     هر چه را باید بدانم،دستم می گوید

 من را توی آینه نشان می دهد

                                      می گوید،این تو هستی نه هیچ کس دیگر

جای پاهای تمام قصه ها

                                     رنگ غربت در تمام لحظه ها

مانده روی صورتت تا بدانی

                                     حالا امروز چی از تو مانده به جا

آینه می گوید تو همانی که یک روز

                                    می خواستی خورشید را با دست بگیری

ولی امروز شهر شب خانه ات شده

                                    داری بی صدا توی قلبت می میری

می شکنم آینه را تا دوباره

                                    نخواهد از گذشته ها حرفی بزند

آینه می شکند،هزار تیکه می شود

                                    اما باز توی هر تیکه اش عکس منه

عکس ها با دهن کجی به من می گویند

                                    چشم امید را ببر از آسمان

روزها با یکدیگر فرقی ندارند

                                    بوی کهنگی می دهند،تمامشان

                                                                     

                                                        زنده یاد *فرهاد*

                                                           

                                                             یا حق

  

                                   

 

قلندر

پيام هاي ديگران ()



 


template designed by www.IranTemp.com