عصيان مطلق




 

                  

 


٢٠ آبان ۱۳۸۳

جای پا

تصوری داشتم.........

 

خیال کردم در کنار ساحل با خدا قدم می زنم

                                                              در آسمان تصویری از زندگی خود را دیدم

 

در هر قسمت دو جای پا دیدم

                                                              یکی متعلق به من و دیگری به خدا

 

وقتی آخرین تصویر زندگیم را دیدم

                                                            به جای پای روی شن نگاه کردم

 

دیدم که چندین زمان در زندگیم                   

فقط یک جای پا بیشتر نیست                     دریافتم که این در سخترین نقاط زندگیم

                                                           اتفاق افتاده

 

برای رفع ابهامم از خدا سوال کردم

                                                           خدایا فرمودی که اگر به تو ایمان بیاورم

                                                           هیچ زمانی مرا تنها نخواهی گذاشت

 

دیدم در سخترین لحظات زندگیم

فقط یک جای پا بیشتر نیست

                                                          چرا در زمانی که بیشترین نیاز به تو داشتم

                                                          تنهایم گذاشتی

 

خدا فرمود : فرزند عزیزم

                                                         تو را دوست دارم و تنهایت نمی گذارم

 

                          

                           در مواقع سخت اگر یک جای پا می بینی

                               در آن لحظات تو را بدوش کشیدم

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

* تعظیم و تقدیم به پیشگاه ترنم نگاه یک دوست *

                                                                             " یا حق "

                                                            

 

قلندر

پيام هاي ديگران ()



 


۸ آبان ۱۳۸۳

 

* به قلم "مریم آقاجاری" :

بارت را بسته ای برای رفتن،برنمی گردی نگاهت کنم. می دانم که راز دزدیدن نگاهت از اشک های مردانه ات است.دلم پایین می افتد و تو می رویی، می روی تا بمانم در اوج 18 سالگی ام،تنها و تاریک.

« عادت کرده ام همیشه گوشه هایی از من تاریک ماند »اما من به عادت 45 ساله تو خو نگرفته ام.

خیلی خسته ای. به خانه می آیی و هر شب خستگی ات را بالای سفره پهن می کنی.مادر برایت چای می ریزد و من نگاهت می کنم.چقدر دوست دارم ببوسمت.چقدر از تو دورم. چقدر غریبه ای برای من. سفره را جمع می کنم. چهار زانو رو به رویت می نشینم و تنها نگاهت می کنم.چقدر تاریکی و من چقدر تاریک تر.

با بغضی پر از پرسش با بغضی پر از تناقض.

خانه ما هر روز میزبان دهها نفر است. خانه ما هر روز به بوی جدیدی عادت می کند. هر کس به گونه ای تعبیرت می کند. هر کس به گونه ای می خواندت. عده ای نشسته اند و تنها سخنی را که از حرفهایت به یاد می آورند واژه میمون است.من تنها نگاه می کنمهر کس مبلغی از مرا دریافت کرد کافی است دیگر چانه زدن و اصرار کردن بی معناست» ولی من دوست دارم چانه بزنم دوست دارم با همه کودکی ام و با همه تاریکی ام از تو دفاع کنم.دوست دارم.اما خموش و سر به زیر تنها نگاه می کنم تنها نگاه.

نماز می خوانی.عینکت را برمی دارم.به چشم می زنم شاید از پشت چشمان شیشه ای تو دنیایت را درک کنم.و با پای مصنوعی ات که هیچگاه نتوانستم با آن راه بروم تا قدم زدنت را درک کنم.من از تو سنگ و آجر و نهال و چوب و تیر نمی خواهم.همه چیزی که من می خواهم از تو بدانم نگاه تو است و گام هایت بی تردید، باقدرت.من از دنیای تردید می آیم.بی آنکه بدانم تو کیستی که در تیتر اول روزنامه های صبح خودنمایی می کنی.تو کیستی که نام خانوادگی من شبیه توست.

خانه ما هرروز میزبان ده ها نفر است.خانه ما هر روز به بوی جدیدی عادت می کند.عده ای نشسته اند و عنصر نفوذی خطابت می کنند. سوپاپ اطمینانی برای دیگرانویرانه ای بزرگ هستم که مردم از هر رنگی و همه نیازی می آیند و هرچه را بتوانند بر می گیرند.». نمی خواهم از ویرانه ات چیزی ربوده شود. می خواهم فریاد بزنم. تنهایم قفل گشته اند. تنها نگاه می کند.تنها نگاه.مریم آقاجری هستم. اِ اِ اِ با اون آقاجری نسبتی دارین؟آره دخترشم. روسری ام را درست می کنم.مرد نگاهم می کند.صاف می ایستم مبادا بگویند دختر تو اینگونه است.صاف می ایستم و دیگر خودم نیستم با لبخند سرشار صاف می ایستم و خنده ام محو می گردد.مبادا متهمت کنند.چقدر تاریکم.من به مجهول ماندن در چشم دیگران خو کرده ام.من به مجهول ماندن در نزد خودم عادت کرده ام.

خانه ما هرروز میزبان ده ها نفر است.خانه ما هر روز به بوی جدیدی عادت می کند.عده ای نشسته اند و می گویند: نباید این جوری حرف می زد.می گویند به مقدسات توهین کرده و می گویند و می گویند و می گویند . . .

سرم را میان دستانم می گیرمبگذار سرشان را به همین مصالح ساختمانی که در من توده شده است گرم کنندمی خواهم نگذارم که رازهایت نا خوانده و ناشناخته باقی بمانند.می خواهم فریاد بزنم در تنهایی ام قفل گشته اند.تنها نگاه می کنم تنها نگاه.

در اتاق ملاقات سرد زندان در انتظار نشسته ام.می آیی با همان عینکی که همیشه از پشت شیشه هایش سرم گیج می رود.نمی خواهم تو را آب کنم.تجزیه کنم.نمی خواهم برای من هم مجهول بمانی.چشمان پرسشگرم به دنبال فرصتی است.و ذهنم تمام سؤال های قرمزش را مرور می کند. همه را نگاه می کنی و ما همه تو را می بوییم.

اولین بار است که می بوسمت.بی آنکه عیدی باشد و یا تولدم.زندان دیوارهای میان ما را شکافته است.و من هر دو هفته یک بار می توانم تو را ببو یم.سؤال ها را ردیف می کنم و هنگام شلیکشان در باز می شود: وقت ملاقات تمام است.

تو شاد هستی که مردم از تو سود می برند.من غمگینم و مجهول و تاریک. هویتم هزار تکه گشته است.نیمی از هویت من با نام تو تعریف می شود. بی آنکه حتی بشناسمت.اگر دیگران از تو سنگ،آجر و خاکی برای ذراعت می دزدند،من خودم از خویشتن می ربایم و این بسی دردناک تر است. بسی تلخ تر.من قفل گشته ام و تنها نگاه می کنم تنها نگاه.

درود و یا حق بر شرف استاد بزرگوار « هاشم آقاجری » .

-----------------------------------------------------------------------------------------------

* برگرفته از هفته نامه چهلچراغ-- شماره 102

قلندر

پيام هاي ديگران ()



 


template designed by www.IranTemp.com