عصيان مطلق




 

                  

 


٢۱ شهریور ۱۳۸۳

خرابات مستی

آن یک آشنایی، یک همیاری، یک حرمت و معرفت دمی با هم بودن، یک لحظه ای باعث مرگ آرامش و تنهایی دیگری شدن؛ و یک لحظه رنگ بیهودگی برای دیگری به خود گرفتن و شاید هم درنگی حیات برای خاتمه ی کسی بودن؛ و یا یک آن،سایبان یافتن خود برای آسودگی او و در آخر لحظه ای لبخند زدن میان باتلاق غم و هزاران هزار لحظه و ثانیه ها، برای چیست .؟؟؟!!!

 

اینکه از ابتدای دمیدنت به یک قالب و تن محصور و عذاب آور خاکی تا دقایق رهایی و فنا از آن؛ چرا در پی اندیشه ی یافتن و بودن یک دیگری هستیم که میان انبوه تشویش ها، بر روی لوح رنگین کمانش، لمحه هایی از هیچ شدن تردید ها بیابیم......

 

این نه ترجیح تحمل تفاوت های او با من، که نه، که تحمیل رنجش های فرق من با او، را سبب چیست......

 

نقصان بلند دشت تنهایی، در کجای آن ماندگار است....................................  .

                                                                                           یا حق

 

قلندر

پيام هاي ديگران ()



 


۸ شهریور ۱۳۸۳

زمزمه ای.....

می بینم صورتم را توی آینه

                                      با لبی خسته می پرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی می خواهد

                                      او به من یا من به او خیره شدم

باورم نمی شود هر چه را می بینم

                                      چشم هایم را یک لحظه روی هم می گذارم

به خودم می گویم که این صورتک را

                                      می توانم از صورتم بردارم

می کشم دستم را روی صورتم

                                     هر چه را باید بدانم،دستم می گوید

 من را توی آینه نشان می دهد

                                      می گوید،این تو هستی نه هیچ کس دیگر

جای پاهای تمام قصه ها

                                     رنگ غربت در تمام لحظه ها

مانده روی صورتت تا بدانی

                                     حالا امروز چی از تو مانده به جا

آینه می گوید تو همانی که یک روز

                                    می خواستی خورشید را با دست بگیری

ولی امروز شهر شب خانه ات شده

                                    داری بی صدا توی قلبت می میری

می شکنم آینه را تا دوباره

                                    نخواهد از گذشته ها حرفی بزند

آینه می شکند،هزار تیکه می شود

                                    اما باز توی هر تیکه اش عکس منه

عکس ها با دهن کجی به من می گویند

                                    چشم امید را ببر از آسمان

روزها با یکدیگر فرقی ندارند

                                    بوی کهنگی می دهند،تمامشان

                                                                     

                                                        زنده یاد *فرهاد*

                                                           

                                                             یا حق

  

                                   

 

قلندر

پيام هاي ديگران ()



 


template designed by www.IranTemp.com